Gaan we vakmanschap weer waarderen?

Vrijdag 10 april had ik afgesproken met Edward Tchai in zijn kunst atelier a.k.a. zijn men cave. Bij binnenkomst schiet de creativiteit langs je oren. Een plek waar duidelijk wordt dat niks geautomatiseerd wordt maar dat het nog écht handwerk is. Een plek waar moeite gedaan wordt en een plek waar verhalen een fysieke uiting krijgen.

In het gesprek met Edward komen we op een nieuw concept dat hij en zijn businesspartner hebben gelanceerd. Ze helpen om het niet zichtbare zichtbaar te maken. En dan doelen ze op energie! De energie die door een ondernemer heen stroomt, dat wat we dna, waarden of vibe noemen. Dat wat je wel kan voelen maar niet zichtbaar is.

Wow… die raakt! Want dit is exact waar ik de laatste tijd steeds vaker over spreek in mijn AI presentaties. Tijdens de presentaties komen we altijd op een punt dat het gaat over de wereld die steeds kunstmatiger wordt. Een wereld waarin we met de komst van AI ineens allemaal beschikking hebben tot een collectieve digitale intelligentie.

Is dat erg? Niet persé. Het ligt eraan wat je ermee doet. En op dit moment zie ik wel een beweging ontstaan die mij wakker schudt. Want ook ik heb tientallen tot honderden AI tools geprobeerd. Van teksten schrijven tot het ontwikkelen van verschillende strategieën. Het is snel, fantastisch leesbaar en het verbaasd me elke keer wat een geweldige antwoorden en stukken ik terug krijg. 

Maar… Ja, er zit zeker een maar achter. Open je LinkedIn feed of je email box maar eens. Het is overduidelijk waar er AI ingezet wordt. Dezelfde zinsbouw, dezelfde witregels en perfect leesbaar. 

‍

Voel zelf maar eens wat je voelt als je zo'n bericht leest

‍

Erg? Naar mijn idee wel. Voor we het weten worden we allemaal eenheidsworsten. Weinig bezieling en al helemaal geen authenticiteit. We geven de ziel van de boodschap uit handen aan een machine, aan een machine die fantastisch schrijft maar waar geen gevoel in zit. Hoe ik dat weet? Voel zelf maar eens wat je voelt als je zo’n bericht leest.

Een mooi voorbeeld is wat ik bespreek samen met Allard Droste in de derde aflevering van Echt Mens de podcast. Hier nemen we als voorbeeld het sinterklaasgedicht. Eerst vonden we het verschrikkelijk om deze te maken. Zeker als je niet kan dichten. En met de komst van ChatGPT en andere LLM-Modellen was de oplossing ineens daar. Een oplossing waarbij we de gedichten binnen een handomdraai konden creëren. Maar wat er toen gebeurde had ik zelf ook niet zien aankomen. De lol ging eraf, de lol waarvan ik zelf niet eens wist dat ik die kon hebben in een sinterklaasgedicht. Het inleven in de ander, een leuk grapje tussendoor en soms zelfs even iemand op een respectvolle (ik tenminste) manier te kakken zetten. En voor de ontvanger was het voelbaar als je er tijd en moeite in had gestoken. Ja… dat vinden we toch eigenlijk best heel fijn. Het feit dat iemand tijd en moeite doet voor je.

Terug naar het atelier van Edward. We kwamen op het punt dat juist in dit tijdperk waarin het steeds kunstmatiger wordt juist het echte weer een plek mag krijgen, weer gewaardeerd gaat worden en op waarde wordt geschat. En waar is dat beter voelbaar dan in een kunstatelier vol verhalen en kunst waar iemand zijn eigen tijd in heeft gestoken. Ja… tijd!
Dat is toch eigenlijk een van de meest kostbare bezittingen die we hebben, datgene wat na de geboorte aflopend is. Met AI kunnen we alles sneller fabriceren maar daarmee gaat er dus ook wat verloren. Minder tijd maar dus ook minder gevoel, minder bezieling, minder energie die je letterlijk in datgene stopt wat je aan het creëren bent. 

Aan het eind van de middag wilde Edward mij nog wat laten zien. Ik ben namelijk gek van Northwest coast indian art en dan voornamelijk met de Orca als symboliek. Dit heeft voor mij een speciale betekenis (ander verhaal ;p). Edward liet mij de orca paddle van kunstenaar Trevor Angus zien. Pff… daar werd ik even stil van. De perfectie, de details en vooral het gevoel wat ik kreeg. Ik geloof erin dat dat wat ik voelde de energie was van de kunstenaar en van Edward die het met zijn passie weer naar Nederland had gehaald. Dit moment raakte mij diep. Hier snapte ik niet alleen wat een écht verhaal en energie en moeite ergens in steken kan doen, hier voelde ik het.

Ik geloof er heilig in dat AI een handig middel is om ons als mens te ondersteunen. Zeker op taken waar we weinig tot geen energie van krijgen en waar het menselijke niet nodig is. Maar laten we vooral die tijd die we dan overhouden steken in dat waar onze energie wel weer voelbaar mag zijn. In onze eigen verhalen, onze boodschappen die we over willen brengen. Of dat in een peddel is of mooi stuk tekst. Zorg dat jouw energie voelbaar is!

‍